چاپ
دسته: blog
بازدید: 585
حسابداری کشاورزی و دامداری

حسابداری کشاورزی و دامداری ، با گسترش روز افزون ساختارهای بخش کشاورزی و دامداری، نیاز به اطلاعات مالی جامع و کامل این صنعت نیز رو به افزایش است.

برای اینکه بتوان در این زمینه تصمیمات کوتاه مدت و بلند مدت اتخاذ کرد، باید از گزارشات مالی و حسابداری در این خصوص استفاده کرد.


درباره حسابداری دامداری و کشاورزی با دیگر مشاغل


ماهیت فعالیت های کشاورزی اندکی با دیگر فعالیت ها فرق دارد و همین موضوع، سبب تفاوت در روش های حسابداری این صنعت شده است. در کشور ایران کشاورزی و دامداری بر اساس بهره برداران سنتی انجام می شود در این صورت لازم است برای بهبود کمی و کیفی، بخش مدیریت کارآمدتر شود. برای این منظور باید تصمیم گیری های مفید و موثری در بخش مالی آن اتخاذ شود. حسابداری مالی از بهترین ابزارهای مدیران بخش کشاورزی و دامداری می باشد. این نوع حسابداری اطلاعات مالی مفیدی را برای اتخاذ تصمیات مدیران فراهم می نماید. یکی از تفاوت هایی که در حسابداری این صنعت موجود است، تغییر پذیری دارایی های آن می باشد.


فعالیت های حسابداری دامداری


- دارایی های زیستی مولد: دارایی های هستند که به منظور تولید محصولات در چند دوره مالی استفاده می شوند. مثلا درختان میوه دارایی های ثابت در نظر گرفته می شوند. این دارایی ها نیز در پایان دوره مستهلک شده و در هر دوره مالی قسمتی از بهای تمام شده آن به هزینه های استهلاک مبدل می شوند.
- دارایی های زیستی غیر مولد: این دارایی ها یا به منظور تولید کشاورزی برداشت می شوند و یا تحت دارایی زیستی به فروش می رسند. مثل مرغ گوشتی، درختان پرورشی، غلات در رشد
- تولیدات کشاورزی: این تولیدات از دارایی های زیستی مولد ( مرغ، تخم مرغ) و یا دارایی های زیستی غیر مولد (گوشت گاوی، الوار نهال ها) حاصل می شوند. لازم است تولیدات کشاورزی در هنگام برداشت برابر با ارزش منصفانه از مخارج برآوردی کسر شده و در زمان فروش اندازه گیری شوند در ضمن افزایش و کاهش ناشی از تغییرات در ارزش آنها باید در سود و زیان دوره منظور شود. ارزش منصفانه در هنگام برداشت به عنوان بهای تمام شده تولیدات کشاورزی به شمار می روند و در صورت های مالی بر اساس بهای تمام شده گزارش خواهند شد.


نتیجه پایانی


مدیران بخش کشاورزی و دامداری برای افزایش سود و کاهش ریسک های مالی باید از گزارشات مالی و حسابداری استفاده کنند تا بتوانند با برآورد هزینه ها و درآمدها و تخصیص بودجه، از ضرر و زیان احتمالی جلوگیری نمایند.